كه شيطان دشمن آشكار شماست ؟ [ 1 ] ) . پس گفتند : ( پروردگارا ما به نفس خود ستم كرديم و اگر ما را نيامرزى و به ما رحم نكنى هر آينه از زيانكاران خواهيم بود [ 2 ] ) . خداوند خطاب كرد : از جوار قرب من هبوط كنيد چون كسى كه مرا عصيان كند مجاور بهشت من نخواهد بود ، پس آدم و حوّا هبوط يافتند در حالى كه در طلب معاش به خود واگذار شده بودند ، سرانجام وقتى كه خداى متعال اراده كرد كه آنها را بيامرزد جبرئيل ( ع ) را به نزد آنها فرستاد و جبرئيل به آنها گفت : بدرستى شما با آرزوى منزلت كسانى كه بر شما برترى دارند به نفس خود ستم كرديد ، پس جزاى شما همان هبوط از جوار الهى به زمين بود كه به آن مبتلا شديد ، پس خدايتان را به حقانيّت همان نامهايى كه بر ساق عرش مشاهده كرديد ، قسم دهيد تا بسوى شما باز گردد و توبهء شما را بپذيرد ، آن وقت آدم و حوّا گفتند : خدايا از تو به حقانيّت اين بزرگواران ( محمّد ، على ، فاطمه ، حسن و حسين و ائمه ديگر ) درخواست مىكنيم كه به ما رحمت نموده و توبه ما را بپذيرى ، سپس خداوند توبه آنها را پذيرفت ، بنا بر اين همهء انبياء الهى بعد از آن اين امانت را حفظ كردند و به اوصياء خود و مخلصين از امّتشان در بارهء آن خبر دادند كه همه آسمانها و زمين از تحمّل اين بار سنگين شانه خالى كردند ، ولى انسان آن را تحمّل كرد و اصل هر ظلمى تا روز قيامت از ناحيهء انسان است همچنان كه خداوند تعالى فرمود : ( ما امانت را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرديم و همه از حمل آن امتناع كردند و ترسيدند و انسان آن را تحمّل كرد ، بدرستى كه او ظالم و جاهل است [ 3 ] ) . در اين خصوص مىگوئيم : نبايد توهّم شود كه آدم ( ع ) با آرزوى منزلت 14 معصوم از ستمكاران مدّعى و مستحقّ عذاب اليم است ، بلكه بايد اين روايت را حمل بر تشبّه و مجاز نمود ، چون آدم در اين آرزو و در مخالفت با امر مستحبّى خود را شبيه ستمكاران نمود ، نه در ادّعاى منزلت آن بزرگواران يا غضب آن منزلت و قتل آنان يا عدم حمل امانت و حفظ آن ، پس مخالفت آدم ترك اولى محسوب مىشود ،

--> [ 1 ] سوره اعراف ، آيه 22 . [ 2 ] سوره اعراف ، آيه 23 . [ 3 ] سوره احزاب ، آيه 72 .